زهرا نژادبهرام، فعال سیاسی و حقوق زنان_ اصولا ضعف سیستم ارتباطی امروزه پذیرفتنی نیست. به‌نظر می‌رسد طرح‌هایی مثل صیانت از فضای مجازی یا مواردی که از سوی نمایندگان مردم در مجلس مبنی بر ضرورت حفاظت از فضای مجازی ارائه می‌شود، از سوی جریانی مطرح می‌شوند که تمایلی به بهره‌گیری شهروندان از شبکه‌های اجتماعی که بخش مهمی از زندگی ایرانیان و مردم دنیا را تشکیل می‌دهند، ندارند. روش‌هایی مانند کند کردن اینترنت، مسدودسازی برخی شبکه‌های اجتماعی یا اظهاراتی مثل اینکه مسئولان می‌گویند نقشی در کندی و قطعی اینترنت ندارند و زیرساخت‌ها فرسوده هستند، توجیهاتی هستند که پذیرفتنی نیست. و در واقع این اتفاقات نوعی حرکت زیرپوستی برای محدود کردن اینترنت است که مسئولیت آنها هم بر عهده دولت است؛ این در حالی است که ابراهیم رئیسی، رئیس‌جمهور در دوره‌ مناظره‌های انتخاباتی تعهد کرده بود که اینترنت را محدود نکند.  اما متاسفانه در این روزها وزیر ارتباطات و معاونان او با وجود کند شدن و قطعی‌های گسترده اینترنت، با عباراتی مانند اینکه «انتظارات مردم بالا رفته»، از خود سلب‌مسئولیت می‌کنند.  در این میان اما اینترنت و استفاده از شبکه‌های اجتماعی، بستری برای تبادل اطلاعات و کسب دانش و روابط اقتصادی شده و نمی‌توان در مقابل آن ایستاد.

باید این سوال را مطرح کرد که آیا در هزاره سوم می‌توان نقش شبکه‌های اجتماعی را نادیده گرفت؟! و آیا می‌توان مردم را از حق استفاده از این فضا محروم کرد؟ در پاسخ باید گفت: «مطمئنا امکان‌پذیر نیست.» در دوره‌ای که ما زندگی می‌کنیم، استفاده از اینترنت مانند استفاده از هوا برای مردم ضروری شده و این موضوع هم بخشی از حق حیات در این دوره برای انسان است.  اینترنت تاثیر فراوانی بر سه‌گانه اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی دارد و تقلیل دادن آن به موارد پیش‌پا‌افتاده، در واقع پاک کردن صورت‌مساله جهت دستیابی به اهدافی خاص است. اینکه مردم با ایجاد کارزارهایی در مقابل تصویب طرح صیانت مقاومت کردند و باعث کنار گذاشتن آن از دستور‌کار مجلس شدند، به این معنا نیست که دولت به شیوه‌ای زیرپوستی آن را اجرایی کند و کم‌توجهی دولت به این موضوع قابل‌تامل است. دولت باید به این موضوع توجه کند که سهم بزرگی از فضای مجازی در اختیار کسب‌و‌کارهای نوپایی است که از این شبکه‌ها برای فروش محصولات خود استفاده می‌کنند. بسیاری از مردم هم از این فضا استفاده کرده و خریدهای اینترنتی انجام می‌دهند.

البته دوران همه‌گیری کرونا هم نشان داد که این بازارها چقدر می‌توانند برای اشتغال مناسب باشند. بی‌توجهی به بخش کارآفرینی فضای مجازی، در واقع بی‌اهمیت انگاشتن اقتصاد جامعه و اشتغال است. با همین فضای مجازی در دو سال همه‌گیری کرونا، دانش‌آموزان و دانشجویان به تحصیل خود ادامه دادند. همچنین کارکنان دولتی و غیر‌دولتی هم با استفاده ار همین فضا به دورکاری پرداختند؛ حالا چگونه می‌شود این فضا را نادیده گرفت؟!