اعتراضات باید دارای چارچوب باشد و راهکار آن تقویت احزاب است

سیدافضل موسوی، عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی ایران_ در روزهــای اخیر شاهد بروز اعتراضات و بــه دنبال آن آشوب‌هایی در کشور بودیم که از چند منظر قابل بررسی است. واقعیت این اســت که هر اتفاقی در ایران می‌افتد صرف‌نظر از اینکه اصل داســتان حق اســت یا ناحق، کشورهای غربی به خصــوص آمریکا در میانه میدان ظاهر میشــوند و به عنوان طرفداری از موضوعات و به اسم حمایت از معترضین، اوضاع را بر هم میزننــد چراکه نمیخواهند ایران روی آرامش ببیند. علت این امر نیز این است که آرامش ایران یعنی پیشرفت و بهبود وضعیت اقتصاد.

در روزهای آخر شهریور خیابان‌های کشور شاهد اعتراض اولیه‌ای بود و شاید اعتراض‌کننده‌های اولیه به حق معترض بودند چراکه نســبت به عملکرد پلیس امنیـت اخلاققی و فوت دختر جوانی در زمان حضور در مقر گشت ارشاد انتقاد داشتند اما امروز کار از دست کسانی که همان روز به خاطر فوت مرحوم امینی اعتراض می‌کردند، خارج شده و پای کسانی میان است که یا ماموریت دارند تا آرامش را بر هم بزنند و فضای کشور را به آشوب بکشانند یــا می‌خواهنــد از این آب گل‌آلــود به نفع خــود ماهیگیری کنند. در ملاحظاتی که از خیابان‌هــا داریم، میبینیم افرادی در ارتبــاط با این موضع صحبت می‌کننــد که برای یک ناهار در خیابان‌ها جمع می‌شــوند؛ عکسها گرفته و مســتندات
برای درخواســت‌های پناهندگی ارائه و آماده میشود یا فردی میگفت در میانه جمیت ضربه خــوردم و بر زمین افتادم بعد به درمانگاه رفتم و به من گفتند پشت تو کبود است و میتوانی پناهندگی بگیری! البته این آقا خود صاحب جایگاه اجتماعی بود و به این حــرف اعتراض کرده بود اما بــه هر حال در این میانه هستند کسانی که میخواهند از این کبودی‌ها بهره‌برداری کنند. این گروه کسانی هستند که از آب گل‌آلود ماهی میگیرند و نه دلســوزی برای خانم امینی دارنــد و نه نگرانی برای آینده مملکت. البته این مصداق عمومی نیست و باید از طرف دیگر ماجرا نیز مساله را بررسی کرد یعنی به هر حال نطفه اولیه این داستان از جایی به موضوع اعتراض درباره برخی موضوعات اجتماعی و قانونی آغاز شد و این اعتراض باید شنیده شود.

همانگونه که آقای رییس جمهور پیشنهاد دادند باید جایی برای اعتراض در نظر گرفته شود تا در این دست از مسائل مردم اعتراض خود را بیان کنند. بیان اعتراض با بیان بدوبیراه متفاوت اســت اما به هر حال حق بیان انتقادات، مســاله‌ای اســت که بایــد درباره آن بــه صورت جدی چاره‌اندیشــی و برای تامین امنیت معترضین نیز راهکار ارائه شــود. در مقابل نیــز انتظار می‌رود کــه دولت‌ها و نهادهای مســئول در قبال اعتراض‌های مسالمت‌آمیز کنشگری فعال داشته باشند یعنی به این صورت نباشــد که بعد از چند بــار مردم ببینند در قبال اعتراضات مســالمت‌آمیز آنها هیچ اتفاقی رخ نمی‌دهد و تنها برای آنها محدودهای تعیین شده تا اعتراض کنند و هیچ کسی نیز گوش شنوایی برای شنیدن اعتراضات آنها تغییر و بازنگری در مسائلی که مردم به آن معترض هستند، ندارد. لازم است تا بر اســاس یک تجربه اجتماعی هم مردم در چارچوب قانون اعتراضات خود را بیان کنند و هم مســئوالن نوعی از الگوی رفتاری را از خود بروز دهند که منجر به تاثیرگذاری اعتراضات مردمی در فضای مســالمت‌آمیز شود. من در تجربه سفری که به کره‌جنوبی داشــتم، مشاهده کردم که هر روز مردم در مقابل مقر امریکا شعار می‌دادند و دوباره روز بعد همین روال تکرار میشد. از آن زمان 20 سال گذشته و هیچ اتفاقی در کره‌جنوبی رخ نداده و آمریکا از این کشور وجبی جابه‌جا نشده است. این شــیوه اعتراض البته نتیجه مثبتی ندارد. در نهایت نیز تجربه آنچه در شهریور و مهر 1401 پشت سر گذاشتیم حاکی از این مساله اســت که باید فکر جدی برای تقویت احزاب و مسیر تحزب در کشــور داشــت. بدون تقویت احزاب و استفاده از راهــکار حزب برای بیان اعتراضات و میــدان دادن به احزاب برای بروز و ظهور نقدهای مردمی، تکرار تجربه‌های تلخ فعلی گریزناپذیر خواهد بود.