نباید با بخشنامه، دستور و فرمان جامعه را چندپاره کرد

شهربانو امانی، عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی ایران_در روزهای اخیر به صورت مکرر در فضای مجازی بخشنامه‌هایی مربوط به ممانعت از ارائه خدمات به زنانی که آن‌ها را بدحجاب می‌خوانند دیده می‌شود و حتی گفته می‌شود در برخی شهرها اعلام شده که به آنها نباید اجازه داد سوار مترو شوند. این اتفاق در کنار خاطره تلخی که در ابتدای سال جاری برای زنان و دختران در ورزشگاه مشهد رخ داد جای تعجب بسیاری دارد. گویی عده‌ای زنان و وضعیت زندگی آن‌ها را ابزار آزمون و خطا در سیاست‌های خود قرار داده‌اند و هر روز به اسم حمایت و حفاظت از زنان، سیاست عجیبی را علیه آن‌ها روا می‌دارند. در این خصوص چند ابهام نیز وجود دارد:

به صورت کلی وقتی درباره مقوله حجاب صحبت می‌کنیم هیچ تعریف قانونی و حقوقی نمی‌بینیم. ما براساس تکلیف شرعی، حجاب شرعی داریم و من تصور می‌کنم عموم زنان ایرانی نیز به خاطر فرهنگ و طبع سالمی که دارند به این حجاب پایبند هستند اما به واقع این روزها که آقایان از هر طرف بخشنامه درباره بدحجابی صادر می‌کنند می‌توانند تعریف کنند که بدحجاب کیست و در قانون مجازات بدحجابی چیست. آیا از اساس قانون دارای تشریح درباره مجازات بدحجابی است؟ راه ندادن به بانک، راه ندادن به مترو یا عدم فروش دارو در جایی از قانون به عنوان مجازات تعریف شده است؟ آیا می‌توان صرف بخشنامه بخشی از زنان را که ممکن است در برخی موارد حجاب خوبی ندارند اما در اکثر موارد درگیر برداشت‌های سلیقه‌ای از مساله بدحجابی می‌شوند، از دریافت خدمات عمومی جامعه مثل بانک و غیره محروم کرد؟

عموم اعتراض‌ها به این بخشنامه‌ها در فضای مجازی از جانب بچه‌های دهه 60 است؛ یعنی نسلی که در انقلاب به دنیا آمده و در سیستم آموزشی جمهوری اسلامی تربیت شده، حالا می‌گوییم که این‌ها باید با بخشنامه کنترل شوند که جوراب بپوشند و مختلط در ادارات نباشند و حجاب‌شان را رعایت کنند. همین مساله نباید یادآور این نکته باشد که رویه ما در چند دهه بعد از انقلاب شکست خورده است و پرورش‌یافتگان سیستم آموزش و پرورش و تحت نظارت گشت‌های ارشاد هنوز باید با بخشنامه‌های جدید مطابق میل و سلیقه ما شوند؟! از یاد نبریم آنچه در شیراز رخ داد از جانب بچه‌هایی بود که نوه‌های جمهوری اسلامی بودند. اگر از وضعیت رضایت نداریم که قطعا در برخی از موارد باعث نارضایتی نیز هست، عملکرد خودمان را مرور کنیم.

آنچه امروز تحت عنوان بخشنامه‌های حجاب در مشهد شروع شده رفتارهایی در جهت چندپاره کردن جامعه است. رفتارهایی که مردم را از هم جدا می‌کند. این سیاست‌ها بیش از این‌که در جهت بهبود موضوع حجاب در جامعه باشد، زمینه‌ساز تسویه‌حساب‌های شخصی می‌شود و در موارد مختلفی، در درازمدت و کوتاه‌مدت مردم را از هم جدا می‌‌کند. این‌که بگوییم زنی چون حجاب کامل و مناسبی ندارد یا حتی بدحجاب است و حق استفاده از مترو ندارد، این امر توهین به مادران و دختران جامعه است. جوانان با این رفتارها از ما جدا می‌شوند و این رفتارها نتیجه عکس می‌دهد. در وضعی که باید پیوست‌های اجتماعی و همبستگی‌های اجتماعی را افزایش داد، اینگونه رفتارها از سوی مسئولان، مردم را جدا می‌کند و به سمتی می‌برد که نفاق ایجاد می‌کند و اینگونه رفتارها به نفع جامعه نیست. در شرایطی که همه زیر فشار معیشتی هستند با این رفتارها تنها مردم را در مقابل هم قرار می‌دهیم.

سال گذشته پلیس اعلام کرد که بی‌حجابی را گزارش دهید و نوعی تنش‌ها را در جامعه دامن زد و ویدئوهایی از تنش بین مردم عادی بر سر این مساله در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شد. حالا دوباره با این بخشنامه‌ها نوعی دیگر از مسائل را ایجاد می‌کنیم. آزموده را آزمودن خطاست. آیا تلاش‌هایی که برای مبارزه با ویدئو و ماهواره با ابزارهای سلبی شده، جواب داده است که باز به دنبال تجویز همین نسخه برای موضوع حجاب هستیم.