یک‌سال از انتخابات ۱۴۰۰ ریاست‌جمهوری باتمام فرازونشیب‌های آن گذشت. انتخابات سال پیش در شرایطی پایان یافت که بسیاری از هموطنان به هر دلیل پای صندوق رأی نیامدند یا آرای خود را به عنوان اعتراض به صندوق رأی سپردند و براساس آنچه اعلام شد، نزدیک به ۱۰ درصد مشارکت‌کنندگان نیز به حقیر اعتماد کرده و رأی خود را به اینجانب دادند. در جریان رقابت‌های انتخاباتی و فرصت محدود سه‌هفته‌ای، سعی کردم شرایط بحرانی اقتصاد کشور را که عمدتاً نتیجه دو عامل مهم حکمرانی نادرست اقتصادی و تداوم تحریم‌ها بود، تشریح و ضرورت رفع هر چه سریع‌تر موانع برای نیل به رشد و توسعه اقتصادی را نشان دهم و برخلاف رقبا، تلاشی برای دادن وعده‌های ناشدنی نداشتم و حتی آنها را هم از دادن وعدهای ناشدنی برحذر داشتم. گفتم نباید اجازه دهیم فرصت‌های بین‌المللی که به روی کشور گشوده شده است، با سوءتدبیر در حوزه اقتصاد و دیپلماسی، به سادگی از دست برود. هرچند متأسفانه در 10 ماه گذشته تا حدی این فرصت‌ها از دست رفت. من و همراهانم و تمام کسانی که حقیر را لایق دانسته و به من رأی دادند به مسئولیت تاریخی خود عمل کردیم و با دوستانه‌ترین نیت‌ها، در ناامیدی سعی کردیم امید بسازیم. در طول یکسال گذشته نیز طبق عهدی که با رأی‌دهندگان بسته بودم، درحد امکان، در سایه بایکوت کامل صداوسیما و تخریب سنگین رسانه‌های دولتی، تلاش کردم مطالبات آنها را مطرح کرده و با روشنگری، نقدها و پیشنهادهای لازم برای اصلاح امور خصوصاً در بعد اقتصادی ارائه دهم. تجربه نزدیک به یک‌سال اداره کشور با نگاه و رویکرد دولت سیزدهم تفاوت معنادار در راهبری رفع تحریم‌ها، مهار تورم، افزایش انضباط مالی و کاهش فروبستگی‌های حوزه فرهنگ و فضای مجازی را آشکار ساخت. این تفاوت معنادار نه فقط در انتخاب رئیس‌جمهور، بلکه در مورد انتخاب وزرا هم آشکار شده است. در پایان لازم می‌دانم مجدداً از جوانانی که بی‌مزد و منت در مدت سه هفته شبانه‌روز من را یاری کردند، همچنین از زنانی که با امید به آن پویش نگریستند تشکر نمایم. از تمام بزرگانی که در آن روزها به خاطر ایران بهتر از آبرو و اعتبار خود مایه گذاشتند و تلاش کردند روزنه موجود بسته نشود.