توسط : چهار تیم بزرگ فرانسه، اسپانیا، انگلیس و آرژانتین به مرحله نیمهنهایی رفتند
پس از انجام ۱۰۰ مسابقه در جام جهانی ۲۰۲۶، تنها چهار تیم باقی ماندهاند: فرانسه، اسپانیا، انگلیس و آرژانتین؛ ترکیبی که از نظر بسیاری از کارشناسان، بهترین سناریوی ممکن برای پایان یک جام جهانی بزرگ است. در مرحله یکچهارم نهایی، چند اتفاق مهم رخ داد که مسیر مسابقات را تغییر داد. سه ستاره بزرگ جام یعنی لیونل مسی، ارلینگ هالند و هری کین که پیش از این مرحله ۲۱ گل در مجموع زده بودند، در دو بازی آخر مرحله یکچهارم موفق به گلزنی نشدند. در عوض، این خولیان آلوارس و جود بلینگهام بودند که نقش قهرمانان تیمهایشان را بازی کردند. آرژانتین مقابل سوئیس با دشواری زیادی پیروز شد. این تیم پس از اخراج برل امبولو، مهاجم سوئیس، نزدیک بود بازی را در وقت قانونی یا وقت اضافه به پایان برساند، اما مقاومت سوئیسیها باعث شد قهرمان جهان تا مرز ضربات پنالتی پیش برود. گل تماشایی آلوارس در وقت اضافه، آرژانتین را نجات داد. این مسابقه همچنین رکوردی شخصی برای مسی داشت؛ زیرا برای نخستینبار در ۱۰ بازی اخیر جام جهانی نتوانست گل بزند. آرژانتین در سالهای اخیر نشان داده تیمی است که حتی در شرایط سخت هم راه پیروزی را پیدا میکند. انگلیس نیز شرایط مشابهی داشت. مقابل نروژ، تیم توماس توخل نمایش چندان قانعکنندهای ارائه نکرد و حتی از حریف عقب افتاد. اما جود بلینگهام بار دیگر در لحظهای که تیمش به او نیاز داشت ظاهر شد و با دو گل، انگلیس را به نیمهنهایی رساند.
چهار تیمی که فیفا آرزو داشت
ترکیب نیمهنهاییها تقریباً همان چیزی است که هر برگزارکننده جام جهانی دوست دارد: فرانسه، یکی از قدرتمندترین تیمهای جهان، برابر اسپانیا، قهرمان یورو ۲۰۲۴، آرژانتین، مدافع عنوان قهرمانی، برابر انگلیس، یکی از تاریخیترین رقبای فوتبال جهان. این چهار تیم نهتنها از نظر کیفیت فنی، بلکه از نظر جذابیت رسانهای نیز بهترین گزینهها هستند. حضور بازیکنانی مانند مسی، امباپه، بلینگهام و ستارههای اسپانیا باعث شده پایان جام جهانی ۲۰۲۶ توجه جهانی زیادی جلب کند. آیا فیفا با سیستم سیدبندی، مسیر تیمهای بزرگ را تا نیمهنهایی از هم جدا کرده است؟ فیفا پیش از آغاز مسابقات اعلام کرده بود که برای حفظ تعادل رقابتی، تیمهای برتر در مسیرهای جداگانه قرار میگیرند تا احتمال رویارویی آنها قبل از فینال کمتر شود. منتقدان میگویند این کار باعث شده قرعهکشی کمتر طبیعی باشد و مسیر برخی تیمها آسانتر شود. مخصوصاً درباره آرژانتین بحثهایی مطرح شده، زیرا این تیم تا رسیدن به نیمهنهایی تنها با یک تیم از جمع ۲۲ تیم برتر ردهبندی فیفا روبهرو شده است. شاید هم این انتقادها کمی بیانصافی باشد؛ زیرا آرژانتین در چند سال اخیر نشان داده مقابل هر حریفی توانایی پیروزی دارد. در چهار جام جهانی و کوپا آمریکا اخیر، آرژانتین در ۲۵ مسابقه تنها یک شکست داشته؛ آنهم شکست غیرمنتظره مقابل عربستان در جام جهانی قطر. این تیم زیر نظر لیونل اسکالونی چندین بازی حذفی را در وقت اضافه یا پنالتی پشت سر گذاشته و دو قهرمانی کوپا آمریکا و یک قهرمانی جام جهانی به دست آورده است. حالا این احتمال وجود دارد که آرژانتین به نخستین تیم پس از برزیل در سالهای ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ تبدیل شود که دو جام جهانی متوالی را فتح میکند.
جود دوستداشتنی
آیا انگلیس تا بهحال بازیکنی مثل جود بلینگهام در جام جهانی داشته است؟ بعضی بازیکنان مسابقهها را به دلیل استعداد، دید فوقالعاده و مهارت فردی خود تغییر میدهند؛ مثل لیونل مسی برای آرژانتین.
بعضی دیگر با قدرت تمامکنندگی و توانایی گلزنی ویرانگر سرنوشت بازی را عوض میکنند؛ مثل کیلیان امباپه برای فرانسه. اما جود بلینگهام به شیوهای متفاوت بازیها را میبرد؛ او مسابقهها را با قدرت حضور، شخصیت و انرژی فوقالعادهاش تغییر میدهد. عملکرد بلینگهام مقابل نروژ، یکی از الهامبخشترین نمایشهایی بود که یک بازیکن انگلیسی در تاریخ جام جهانی ارائه داده است. وقتی بلینگهام در بهترین فرم خود قرار دارد، مسابقه را تحت تأثیر اراده خودش قرار میدهد؛ انگار جریان بازی را به سمت دلخواه خود میکشاند.
شاید این نگاه کمی نسبت به هری کین بیانصافی باشد، اما از زاویه هواداران انگلیس، این جام بیشتر از هر چیز بهنظر میرسد که جام جهانی جود بلینگهام است؛ همانطور که در گذشته برخی ستارههای بزرگ انگلیس، تورنمنتهای مهم را بهنام خود ثبت کردهاند.
ستارههای تاریخی در جام جهانی
در جام جهانی ۱۹۹۰، پل گاسکوئین چهره اصلی انگلیس بود و با بازیهای احساسی و خلاقانهاش به نماد آن تیم تبدیل شد. در جام جهانی ۱۹۹۸، مایکل اوون در نوجوانی خود را بهعنوان یک ستاره جهانی معرفی کرد. در جام جهانی ۲۰۱۸، هری کین با زدن ۶ گل، نخستین بازیکن انگلیسی پس از گری لینهکر در سال ۱۹۸۶ شد که کفش طلای جام جهانی را به دست آورد. اما بلینگهام تفاوتی اساسی با این بازیکنان دارد. از نظر حضور در لحظات بزرگ، اعتمادبهنفس، کاریزما و حس «این بازی متعلق به من است»، آیا انگلیس تا بهحال بازیکنی شبیه او در جام جهانی داشته است؟
مقایسه با رونی، بکام و جرارد
وین رونی در دوران جوانی چنین انرژیای داشت؛ نوعی حس که انگار مسابقه متعلق به اوست، اما هیچگاه نتوانست آن را در جام جهانی به نتیجه تبدیل کند. او در ۱۱ بازی جام جهانی تنها یک گل زد. دیوید بکام نیز میتوانست انگلیس را رهبری کند و با تلاش، شخصیت و جنگندگی تیم را جلو ببرد، اما تأثیر او بیشتر از مسیر تعهد و کار سخت بود، نه تغییر دادن بازی با درخشش فردی.
نزدیکترین مقایسه شاید استیون جرارد باشد. حرکت بلینگهام برای گلزنی مقابل نروژ، شباهت عجیبی به سبک جرارد داشت؛ زمانی که او با قدرت وارد محوطه جریمه شد، پاس آنتونی گوردون را پیشبینی کرد، بین دو مدافع و دروازهبان نروژ چند لمس انجام داد و موقعیتی ساخت که شاید هیچ بازیکن دیگری توانایی خلق آن را نداشت. اما تفاوت بزرگ این است که جرارد هم هیچگاه در جام جهانی نتوانست چنین تأثیری بگذارد؛ حداقل نه در سطحی که بلینگهام اکنون دارد.
چرا بلینگهام در این جام تعیینکننده است؟
شاید تصادفی نیست که در شرایط سخت پایان یک فصل طولانی، سه بازیکنی که در فصل گذشته لیگ برتر انگلیس بازی نکردهاند، یعنی: جود بلینگهام، هری کین، مارکوس رشفورد تنها گلزنان انگلیس در این جام بودهاند. در این بین بلینگهام بدونشک ستاره اصلی انگلیس است. همکاری او با هری کین، بهترین ویژگی هجومی تیم توخل محسوب میشود و این دو، خطرناکترین زوج هجومی هستند که آرژانتین در این جام با آن روبهرو خواهد شد.
از شک و تردید تا قهرمانی؟
باورکردنی نیست تنها چند ماه قبل، حتی حضور بلینگهام در ترکیب اصلی انگلیس محل بحث بود. چهار هفته قبل از جام جهانی، برخی کارشناسان درباره اینکه آیا او باید در ترکیب اصلی باشد یا نه، سوال داشتند. اما عملکرد او در جام جهانی پاسخ همه این تردیدها را داده است. پس از بازی با نروژ، بلینگهام حتی از انتقادهای توماس توخل نسبت به عملکرد انگلیس ناراحت شد و واکنش نشان داد. همین اعتمادبهنفس، جسارت و غرور بخشی از شخصیت اوست. اگر همین انرژی بتواند انگلیس را به دومین فینال جام جهانی تاریخش برساند، هیچ هوادار انگلیسی اهمیتی نمیدهد که چه انتقادهایی پیش از این مطرح شده بود. همانطور که اوئسیس در ترانه واندروال میگوید: «هی، جود؛ تو داری یک آهنگ غمگین را بهتر میکنی».
خداحافظ هالند
خداحافظ نروژ. بعد از این جام جهانی خیلیها هواداران این تیم را، جنجالها، گلها و حتی آن حرکت معروف استاله سولباکن (سرمربی نروژ) را به یاد خواهند آورد. اما بیش از هر چیز، گلهای آنها بهیاد خواهد ماند. با این حال، شکست نروژ مقابل انگلیس چندان هم اتفاق عجیبی نبود؛ چون ارلینگ هالند گل نزد. هالند در تمام مسابقاتی که در مسیر صعود نروژ به مرحله یکچهارم نهایی بازی کرده بود، گل زده بود؛ و منظور فقط جام جهانی نبود.
در مرحله انتخابی نیز او در هر مسابقهای که برای نروژ به میدان رفت، گلزنی کرد و آمار فوقالعاده ۱۶ گل در ۸ مسابقه انتخابی را به جای گذاشت. نروژ در تمام این بازیها به پیروزی رسید. در خود جام جهانی هم هر بار که هالند گل زد، نروژ پیروز شد. او در دیدار شکست مرحله گروهی مقابل فرانسه استراحت کرده بود. اما بازی مقابل انگلیس نخستین مسابقهای بود که هالند از زمان آغاز مرحله انتخابی در مارس سال گذشته، در آن حضور داشت و نتوانست گل بزند. او با پیراهن نروژ رکورد ۲۳گل در ۱۳ مسابقه را بهجا گذاشت. آماری خیرهکننده که باعث شد نروژ پس از سالها دوباره به جام جهانی برسد و برای نخستینبار از سال ۱۹۹۸ راهی مرحله یکچهارم نهایی شود. هالند در این مسیر، تیمش را به پیروزیهای بزرگی مقابل تیمهایی مانند ایتالیا (دو بار) و برزیل رساند و تبدیل به نماد نسل جدید فوتبال نروژ شد.
البته باید به مارک گوئهی و جان استونز اعتبار داد که در میامی توانستند هالند را مهار کنند. آنها اجازه ندادند خطرناکترین مهاجم جهان تأثیر همیشگیاش را روی بازی بگذارد. اما باید اعتبار بیشتری به خود هالند داده شود؛ زیرا او یک کشور را به سرزمینی رساند که پیش از این تجربهاش نکرده بود. او نهتنها یک گلزن، بلکه موتور حرکت یک تیم ملی بود.
آنچه باید درباره بازیهای این هفته بدانیم
اگر تا الان کسی از جام جهانی خسته شده باشد: «خب، احتمالاً مشکل از خود او باشد!» در تعطیلی دو روزه مسابقات هواداران فرصت پیدا کردند کمی از فوتبال فاصله بگیرند، بیرون بروند و حتی لباسهایی غیر از پیراهن فوتبال بپوشند! اما از سهشنبه، همهچیز دوباره شروع میشود.
نیمهنهایی داغ
سهشنبه ۲۳ تیر در ورزشگاه شهر دالاس و از ساعت ۲۲:۳۰ به وقت تهران فرانسه و اسپانیا دیدار اول نیمهنهایی داغ این دوره از مسابقات را برگزار میکنند. فرانسه تیمی با خط حمله فوقالعاده و اسپانیا تیمی متکی به مالکیت و کنترل بازی است. فرانسه با امباپه، دمبله و اولیسه یکی از خطرناکترین خطوط هجومی جام را دارد. اسپانیا اما تیمی است که میتواند با حفظ توپ، حریف را از جریان بازی خارج کند.
چهارشنبه ۲۴ تیرماه و از ساعت۲۲:۳۰ در ورزشگاه آتلانتا تیم ملی آرژانتین به مصاف انگلیس میرود. مسابقهای که تاریخی جنجالی پشتسر آن قرار دارد. تقابل آرژانتین و انگلیس فقط یک بازی فوتبال نیست و خاطراتی مانند گل «دست خدا» مارادونا در ۱۹۸۶ و گل انفرادی تاریخی مارادونا در همان مسابقه و اخراج جنجالی دیوید بکام در جام جهانی ۱۹۹۸ در آن وجود دارد. اینروزها بهواسطه فوتبال همه تقریباً از رقابتها و تنشهای تاریخی دو کشور و ماجراهای فالکند باخبرند. همه اینها وزن این مسابقه را بیشتر میکند. اما ماجرا این است که اینبار داستان اصلی، رویارویی نسل جدید است: لیونل مسی در آخرین جام جهانی خود؟ یا جود بلینگهام در آغاز دوران سلطهاش؟ نیمهنهاییهای جام جهانی ۲۰۲۶ دقیقاً همان چیزی هستند که فوتبالدوستان انتظارش را دارند: چهار تیم بزرگ، چهار ستاره بزرگ و دو مسابقه که میتوانند تاریخساز شوند.
