توسط : شهردار نیویورک میگوید: درصدد بازداشت نتانیاهو در نیویورک هستم
گروه بینالملل: ممدانی در مصاحبه با نیویورکتایمز که دیروز (شنبه) منتشر شده است، گفت که هنوز در حال مذاکره با مقامات است که آیا میتواند، نتانیاهو را هنگام بازدید از مجمع عمومی سازمان ملل در ماه سپتامبر (شهریور ماه) دستگیر کند یا خیر.
شهردار نیویورک در گفتوگو با این نشریه آمریکایی عنوان کرد: هر کاری که قانون به من اجازه دهد در شهر نیویورک انجام دهم چیزی است که انجام خواهیم داد اما قوانین خودمان را برای این منظور نخواهیم نوشت. او افزود که در حال «گفتوگوی فعال» با اداره حقوقی شهر نیویورک در این مورد است.
ممدانی با اشاره به محل دادگاه بینالمللی کیفری سازمان ملل جایی که نخستوزیر اسرائیل به اتهام جنایات جنگی در غزه حکم بازداشت برایش صادر شده است، اضافه کرد: من معتقدم که نخستوزیر نتانیاهو به لاهه تعلق دارد. ممدانی خاطرنشان کرد: او یک جنایتکار جنگی است که توسط دادگاه بینالمللی کیفری متهم شده است. خواهید یافت که بسیاری این عقیده را دارند فقط به دلیل آنچه اقدامات او در طول سالهای گذشته ایجاد کرده است.
ممدانی سال گذشته در جریان مبارزات انتخاباتی شهرداری خود گفته بود که به اداره پلیس دستور خواهد داد تا نتانیاهو را دستگیر کند. در آن زمان، او عنوان کرد به حکمی که توسط دادگاه کیفری بینالمللی برای نقش نخستوزیر اسرائیل در جنگ غزه صادر شده است، احترام خواهد گذاشت. ممدانی و یک کمیسیون سازمان ملل متحد جنایات نتانیاهو در غزه را نسلکشی میدانند.
رسانههای عبریزبان اعلام کردند، موضع شهردار نیویورک درباره اجرای قانون در قبال بنیامین نتانیاهو، خشم مقامهای اسرائیل را برانگیخته است. «دانی دانون» سفیر اسرائیل در سازمان ملل در واکنش به این اظهارات مدعی شد، فردی که باید بازداشت شود ممدانی است، نه نتانیاهو. وی همچنین با تکرار ادعاهای همیشگی منتقدان اسرائیل را به یهودستیزی متهم کرد و گفت برخی افراد با حمله به اسرائیل به دنبال کسب محبوبیت هستند.
تحلیل کارنامه سیاسی و مواضع زهران ممدانی، شهردار نیویورک، نشان میدهد که رویکرد انتقادی او نسبت به دولت اسرائیل یکی از مؤلفههای محوری چارچوب فکری، ایدئولوژیک و قانونگذاری اوست. ممدانی، که یک سوسیالیست دموکرات و عضو سازمان «سوسیالیستهای دموکرات آمریکا»(DSA) است، مسائل بینالمللی را عمدتاً از منظر نظریههای پسااستعماری و ضدامپریالیسم ساختاری تحلیل میکند. از این منظر، مواضع او درباره اسرائیل را میتوان حاصل پیوند میان باورهای ایدئولوژیک شخصی، همسویی راهبردی با جنبشهای مترقی و مردمی و تلاش آگاهانه برای به چالش کشیدن اجماع دیرینه حامی اسرائیل در بدنه اصلی حزب دموکرات دانست.
بنیان این رویکرد را تعهد ممدانی به سوسیالیسم دموکراتیک و مفهوم همبستگی ضدامپریالیستی شکل میدهد. او از دوران دانشجویی و مشارکت در تأسیس یکی از شاخههای «دانشجویان برای عدالت در فلسطین» تا زمان حضورش در مجلس ایالتی نیویورک همواره مناقشه اسرائیل و فلسطین را از دریچه حقوق بشر، استعمار و سرکوب ساختاری مورد بررسی قرار داده است. ممدانی بهصراحت نحوه اداره سرزمینهای فلسطینی از سوی اسرائیل را «رژیم آپارتاید» توصیف کرده و تأکید داشته که مواضعاش با ارزیابیها و رویکرد برخی نهادهای بینالمللی، ازجمله دیوان کیفری بینالمللی (ICC)، همخوانی دارد. او همچنین بر این باور است که مسئولیت اخلاقی مقامهای محلی و ایالتی صرفاً به مسائل داخلی محدود نمیشود و آنان در قبال موضوعات بینالمللی نیز بهویژه در مواردی که بودجه عمومی یا نهادهای ثبت شده در ایالت درگیر باشند، وظیفه دارند موضعگیری و اقدام کنند. این مواضع به یکی از ابزارهای اصلی ممدانی برای بسیج پایگاه رأیدهندگان مترقی و چپگرای او تبدیل شده است. کارزار انتخاباتی وی توانست از نارضایتی رو به افزایش جوانان، نیروهای مترقی و اقلیتها نسبت به سیاست خارجی سنتی ایالات متحده بهرهبرداری کند. ممدانی با اتخاذ مواضعی جنجالی- ازجمله طرح این پرسش که آیا از منظر حقوقی میتوان از پلیس نیویورک (NYPD) برای اجرای احتمالی احکام دیوان کیفری بینالمللی علیه افرادی مانند بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، استفاده کرد یا خیر- مرزبندی روشنی میان خود و دموکراتهای میانهرو ایجاد کرد. هرچند این اظهارات با واکنش تند گروههای حامی اسرائیل و مخالفان سیاسی او مواجه شد و برخی منتقدان، آن را اقدامی تحریکآمیز یا حتی مصداق یهودستیزی دانستند اما در مقابل، همین مواضع جایگاه او را در میان فعالان و جریانهای چپ بهعنوان یکی از برجستهترین چهرههای این طیف بیش از پیش تثبیت کرد.
