توسط : ایران “ریموس۶۰۰” را شکار کرد
گروه بینالملل: تنگه هرمز که در ماههای اخیر به یکی از اصلیترین صحنههای رویارویی ایران و آمریکا تبدیل شده این بار شاهد تقابل در اعماق آبها بوده است. نیروی دریایی سپاه پاسداران اعلام کرده یک زیردریایی بدون سرنشین آمریکایی دیگر را در این آبراه به غنیمت گرفته است؛ سامانهای از نوع Remus 600 که به گفته سپاه برای مأموریتهای اطلاعاتی در تنگه هرمز فعالیت میکرده است. این دومین سامانه زیرسطحی آمریکایی است که تهران از توقیف آن خبر میدهد. سپاه در اطلاعیه خود اعلام کرده این عملیات با استفاده از توان اطلاعاتی و جنگ الکترونیک انجام شده و سامانه توقیف شده اکنون در اختیار متخصصان نیروی دریایی سپاه قرار دارد تا اطلاعات ذخیره شده در آن بازیابی شود. همزمان سپاه بار دیگر اعلام کرده، تنگه هرمز مسدود است و با هرگونه تردد غیرمجاز یا تحرک خطرناک در این آبراه برخورد خواهد کرد.
چرا Remus 600 اهمیت دارد؟
Remus 600 یک وسیله زیرآبی خودکار است که برای انجام مأموریتهای طولانی در زیر آب طراحی شده و میتواند تا عمق حدود ۶۰۰ متر فعالیت کند. این سامانه با استفاده از سامانههای ناوبری و حسگرهای مختلف قادر است، بخش قابلتوجهی از مأموریت خود را بدون ارتباط دائمی با اپراتور انجام دهد. سونار، نقشهبرداری از بستر دریا و جمعآوری دادههای محیطی ازجمله قابلیتهایی است که برای چنین سامانههایی اهمیت دارد.
بنابراین ارزش این غنیمت تنها به بدنه یک وسیله زیرآبی محدود نمیشود. اگر اطلاعات مأموریت در حافظه سامانه باقی مانده باشد، دادههای مربوط به مسیر حرکت، نقاط بررسی شده، تصاویر سوناری، عمق آب، الگوی جستوجو و برخی تنظیمات عملیاتی میتواند برای طرف مقابل ارزش اطلاعاتی داشته باشد. البته میزان واقعی اطلاعات قابل بازیابی و سطح حساسیت آنها هنوز بهطور مستقل مشخص نشده است.
دومین شکار در یک ماه
این اتفاق پس از آن رخ داده که سپاه در ۱۷ شهریور از توقیف یک سامانه زیرسطحی دیگر آمریکا در ورودی تنگه هرمز خبر داد. آن سامانه Dive-LD ساخت شرکت آمریکایی Anduril بود؛ وسیلهای حدود ۵.۸ متر که برای مأموریتهایی مانند مقابله با مین، نقشهبرداری از بستر دریا، جمعآوری اطلاعات و بازرسی زیرساختهای زیرآبی طراحی شده است.
اما درباره حادثه نخست، روایت تهران و واشنگتن متفاوت بود. مقامهای نظامی آمریکا گفتند Dive-LD پیش از توقیف دچار نقص فنی شده و فاقد تجهیزات محرمانه بوده است. شرکت Anduril نیز تأکید کرده بود این سامانهها اساساً برای فعالیت در محیطهای پرخطر ساخته شدهاند و از دست رفتن آنها بخشی از ریسک چنین مأموریتهایی است.
نبردی فراتر از یک غنیمت
اهمیت حادثه دوم زمانی بیشتر میشود که دو طرف در حال رقابت برای شناخت زیرسطح تنگه هرمز هستند. کارشناسان نظامی غربی معتقدند، دسترسی فیزیکی به چنین سامانههایی میتواند امکان بررسی برخی حسگرها، سامانههای ناوبری، تجهیزات صوتی و معماری سختافزاری آنها را فراهم کند. رویترز نیز درباره توقیف Dive-LD نوشته بود که چنین رخدادی میتواند، فرصتی برای مهندسی معکوس برخی فناوریها ایجاد کند هرچند محدودیتهای نرمافزاری و نبود تجهیزات طبقهبندی شده، میتواند ارزش آن را کاهش دهد.
از این منظر رویارویی در هرمز دیگر تنها بر سطح آب و مسیر حرکت کشتیها جریان ندارد. در زیر آب نیز جنگی بر سر شناسایی، شنود، نقشهبرداری و کنترل محیط دریایی در جریان است. شکار دومین سامانه آمریکایی نشان میدهد رقابت تهران و واشنگتن برای برتری اطلاعاتی در هرمز وارد لایهای تازه شده است؛ لایهای که در آن یک وسیله کوچک و بیسرنشین میتواند، حامل اطلاعاتی بسیار بزرگتر از اندازه خود باشد.
