هیولای یخی

غول‌های جدید فوتبال جهان به‌هم رسیدند

نروژ با هیولای یخی‌اش، شبی تحقیرآمیز را برای قناری‌های زرد رقم زد تا مثلث قدرت‌های اصلی تکمیل شود. حالا هالند از نظر تعداد گل هم با کیلیان امباپه و لیونل مسی مساوی شده و به‌نظر می‌رسد، ادامه این جام جهانی رقابت این سه سوپراستار باشد. البته هری کین هم در فاصله نزدیک، آنها را تعقیب می‌کند اما آنچه تفاوت ایجاد می‌کند این است که امباپه و هالند، تصویری از رقابت‌های آینده فوتبال دنیا را می‌سازند، درست مانند آنچه مسی و رونالدو در جام جهانی ۲۰۰۶ شروع کردند و تا امروز ادامه دارد. دیدار فرانسه و نروژ که روز پنج‌شنبه ۱۸ تیرماه برگزار می‌شود، دوئل بزرگ میان دو غول جدید فوتبال جهان، امباپه و هالند است. رقابتی که احتمالاً الهام‌بخش بسیاری از نوجوانان و جوانان عاشق فوتبال در سراسر جهان باشد.

رویای بزرگ
در شب درخشش جود بلینگهام و هری کین و برد انگلستان در جدال نفسگیر برابر مکزیک میزبان با نتیجه ۳-۲، این ارلینگ هالند بود که در بازی مرحله یک‌هشتم نهایی با نمایشی ویرانگر برابر برزیل، همه را شگفت‌زده کرد. اتفاق نظری که بعد از بازی مرحله یک‌هشتم نهایی در ورزشگاه مت لایف وجود داشت، این بود که توضیح دادن آنچه بیش از ۸۰‌ هزار نفر در ورزشگاه و میلیون‌ها نفر در سراسر جهان شاهدش بودند تقریباً غیرممکن است. بعضی‌ها گفتند این اتفاق فراتر از رویاهایشان بوده است. بعضی دیگر هم گفتند اصلاً کلمه‌ای برای توصیف‌اش پیدا نمی‌کنند. هالند پس از شکست دادن برزیل گفت: «همیشه رویای رساندن نروژ به جام جهانی را داشتم اما حتی در رویا هم نمی‌توانستم تصور کنم که برزیل را شکست بدهیم. گاهی مجبور می‌شوم خودم را نیشگون بگیرم تا باور کنم». شاید آندریاس شیلدروپ، بازیکن تیم ملی نروژ بتواند بهتر توضیح بدهد. او پاس گل ششم و هفتم هالند را در این جام داد؛ گل‌هایی که شصت‌ویکمین و شصت‌ودومین گل ملی هالند در تنها ۵۴ بازی برای نروژ بودند. این وینگر بنفیکا گفت: «واقعاً هیچ حرفی برای گفتن ندارم؛ همه ما مات و مبهوت شده‌ایم. فقط خوشحالیم که او نروژی است و برای تیم ما بازی می‌کند». اگر تصویر را جلو ببریم، هالند را می‌بینیم که به سمت هم‌تیمی‌هایش، هواداران نروژ و میلیون‌ها بیننده در سراسر جهان می‌دود؛ کسانی ‌که وقتی عظمت را می‌بینند، آن را تشخیص می‌دهند. در همان حال ستاره‌های برزیل، روی زمین افتاده‌اند؛ درست مثل مهره‌های بولینگ که با یک ضربه، نقش بر زمین می‌شوند. تا دقیقه ۷۹ آنها حملات این مهاجم وایکینگ را مهار کرده بودند. آلیسون دروازه‌بان برزیل فقط یک مهار ساده مقابل او داشت و گابریل تقریباً او را کاملاً کنترل کرده بود. بین آنها چند نبرد تن‌به‌تن و درگیری فیزیکی هم شکل گرفته بود و هالند تا آن لحظه فقط ۱۹ بار توپ را لمس کرده بود. اما نکته جالب درباره هالند همین است؛ بیستمین لمس توپ کافی بود. او در مجموع فقط ۳۰ لمس توپ داشت؛ دقیقاً به ‌اندازه الکساندر سورلوث که بین دو نیمه تعویض شد چون تأثیر چندانی روی بازی نداشت. در دقیقه ۹۰ سه لمس توپ همه‌چیز را تغییر داد. پاس ساده‌ای از سمت چپ دریافت کرد. یک لمس برای کنترل. لمس دوم برای آوردن توپ روی پای چپ و لمس سوم برای فرستادن توپ از بین پاهای دنیلو مدافع برزیل و همان گوشه‌ای که گل اولش را زده بود. اگر گل اول مانند یک اسلم‌دانک تماشایی در بسکتبال بود این یکی شبیه پرتابی مرگبار از فاصله‌ای بسیار دور بود. هالند بعد از دو گل، دو شادی کاملاً متفاوت انجام داد. اولی، جشنی پرهیجان کنار پرچم کرنر بود. دومی، یادآور حرکت معروف اریک کانتونا پس از گل زیبایش مقابل ساندرلند در سال ۱۹۹۶ بود. اما نسخه هالند حتی سردتر و بی‌احساس‌تر بود؛ چهره‌اش تقریباً هیچ تغییری نکرد. شاید خودش هم باور نمی‌کرد که در این جام جهانی با بهترین مدافعان دنیا چنین می‌کند. هالند بازیکنی است که بسیار بیشتر از آنچه انتظار می‌رود، گل می‌زند. اگر گل‌های دیرهنگام هالند نبود، انتخاب بهترین بازیکن زمین بسیار ساده بود و آن عنوان به اوریان نیلاند می‌رسید. آمار می‌گوید، او چهار مهار داشت اما هر چهار تا فوق‌العاده بودند؛ از‌جمله مهار پنالتی نیمه اول گیمارش. دروازه‌بان ۳۵ ساله‌ای که فصل گذشته تقریباً برای باشگاه‌اش، سویا بازی نکرد به‌خاطر واکنش‌اش مقابل نیمار هم تحسین شد. نیمار پس از ورود به زمین از روی نقطه پنالتی گل زد سپس به نیلاند توهین کرد اما دروازه‌بان نروژ فقط به او خندید. برای تیمی که پنج بار قهرمان جهان شده بود این شکست برایش بسیار تلخ بود. وینیسیوس، بهترین بازیکن برزیل در این مسابقه و شاید کل جام جهانی، ارزش این نمایش را خوب درک کرد. او در مسیر خروج از ورزشگاه توقف کرد تا به گرمی به هالند بابت خلق فصل دیگری از داستان درخشانش تبریک بگوید.
نروژ که ۲۸ سال از جام جهانی دور بود و تنها دو سال پیش در رده پنجاهم جهان قرار داشت حالا به جمع ۸ تیم پایانی رسیده است. حریف بعدی آنها انگلیس است. پس از آن شاید آرژانتین و بعد شاید فرانسه. به بیان دیگر احتمالاً دوئل‌هایی با هری کین، لیونل مسی و کیلیان امباپه در انتظار هالند خواهد بود؛ نبردهایی که شاید سرنوشت کفش طلای جام جهانی را مشخص کنند.

غول‌های مرحله دوم
حالا با آمدن هالند به مرحله بعدی باید در انتظار جدال سخت و سرنوشت‌ساز او و کیلیان امباپه باشیم. دیداری که می‌تواند، آتش رقابت هواداران این دو غول تازه فوتبال جهان را شعله‌ور کند. البته که ارلینگ هالند هنوز در پروژه کهکشانی‌سازی رئال‌مادرید هست و بعید نیست سال بعد خط حمله قوی سپید با او، امباپه و وینیسیوس از هر زمان دیگری رویایی‌تر شود. با این ‌وجود این جام جهانی را بسیاری پایان عصر مسی-رونالدو و آغاز دوره جدید با امباپه-هالند می‌دانند. گویی مسیری که در مرحله اول با کشف و پرورش مسی و رونالدو آغاز شده بود حالا در مرحله دوم خود به ساخت دو هیولای تازه رسیده است. شاید مسی و رونالدو هنوز چیزهایی از فوتبال گذشته در بازی‌شان داشتند اما هالند و امباپه دو موجود کاملاً جدید هستند. آنها پرچمدار نسلی هستند که با امکانات کامل و علم دقیق برای درخشش در فوتبال ساخته شده‌اند و تنها نیستند. لامین یامال، جود بلینگهام و ستاره‌های تازه‌نفس دیگری هستند که دارند، شکل آینده فوتبال جهان را می‌سازند. ستاره‌هایی که قرار است، عکس‌شان جای عکس مسی و رونالدو را روی کاور بازی‌های فوتبال جدید که به بازار می‌آیند، بگیرد. فوتبال در جام جهانی ۲۰۲۶ نشانه‌هایی از آنچه در آینده این صنعت سرگرمی بزرگ رخ خواهد داد را به نمایش گذاشته است. به‌نظر می‌رسد این آخرین جام جهانی باشد که فن‌آوری هوش مصنوعی به‌طور کامل در آن دخالت ندارد و انتظار می‌رود در دوره‌های آینده شاهد تغییر و تحولاتی بنیادین از این نظر در مسابقات جام جهانی باشیم. امباپه و هالند، لامین یامال، بلینگهام و دیگر ستاره‌های جدید از راه رسیده شاید به دلیل تفاوت‌هایشان تا قبل از جام جهانی همواره در مقایسه با ستاره‌های پیش از خود شکست می‌خوردند اما حالا با درخشش هالند و امباپه، آنها گویی واقعیت آینده فوتبال را به تصویر کشیدند.