صندلیهای بهارستان دوباره پر میشوند؟
گروه سیاسی: اگر تصمیم هیأترئیسه نهایی شود، صندلیهای سبز بهارستان پس از چند ماه دوباه میزبان جلسه علنی خواهند بود. به گفته اعضای هیأترئیسه، این جلسه احتمال دارد امروز یکشنبه یا فردا دوشنبه بهصورت حضوری برگزار شود و این بازگشت به یکی از طولانیترین وقفههای صحن علنی مجلس در سالهای پس از انقلاب پایان خواهد داد؛ وقفهای که از زمان آغاز جنگ تحمیلی سوم و به دلیل ملاحظات امنیتی آغاز شد و به موضوعی بحثبرانگیز در فضای سیاسی کشور تبدیل شد.
آخرین جلسه رسمی صحن علنی مجلس به بررسی جزئیات بودجه ۱۴۰۵ اختصاص داشت؛ از آن زمان تاکنون، نمایندگان دیگر پشت تریبونهای علنی دیده نشدند. هرچند کمیسیونهای تخصصی به فعالیت خود ادامه دادند و هفت جلسه وبیناری نیز با حضور وزرای جهاد کشاورزی، تعاون، کار و رفاه اجتماعی، بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و راه و شهرسازی، نفت، آموزش و پرورش و علوم برگزار شد اما غیبت جلسات علنی باعث شد، پرسشهای فراوانی درباره جایگاه و کارآمدی مجلس مطرح شود.
در این مدت، بعضی از نمایندگان بر ضرورت بازگشت جلسات علنی تأکید کردند. برخی اعضای هیأترئیسه با اشاره به بهبود شرایط امنیتی از آمادگی مجلس برای از سرگیری جلسات خبر دادند و تأکید داشتند که فعالیت تقنینی نباید بیش از این تحتتأثیر شرایط قرار بگیرد. همزمان تعدادی از نمایندگان نیز در گفتوگوها و اظهارنظرهای رسانهای، استمرار جلسات علنی را لازمه حفظ جایگاه نظارتی مجلس دانستند و خواستار بازگشت هرچه سریعتر صحن شدند. برخی منتقدان تعطیلی صحن، انتقادهای تندتری را هم مطرح کردند. آنها میگفتند در شرایطی که کشور با مسائل متعدد اقتصادی، معیشتی و امنیتی روبهروست، مجلس بیش از هر زمان دیگری باید در معرض افکار عمومی باشد و تصمیمهای مهم را در صحن علنی بررسی کند و معتقد بودند اداره امور صرفاً از طریق کمیسیونها و جلسات آنلاین هرچند از نظر حقوقی امکانپذیر است اما نمیتواند، جایگزین کامل مجلس علنی شود.
در فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی اما تحلیلهایی شکل گرفت که از زاویهای متفاوت به ماجرا نگاه میکرد. برخی تحلیلگران با اشاره به اینکه در ماههای گذشته، نبود جلسات علنی تغییر محسوسی در روند اداره کشور ایجاد نکرد این پرسش را مطرح کردند که آیا مجلس در ساختار تصمیمگیری کشور همچنان همان نقش تعیینکننده گذشته را دارد یا خیر؟ این تحلیلها با واکنش گروهی دیگر روبهرو شد که تأکید داشتند نبود اثر فوری بهمعنای بیاهمیت بودن نهاد قانونگذاری نیست و اتفاقاً همین خلأ نشان میدهد، مجلس باید نقش فعالتر و مؤثرتری ایفا کند.
و حالا با نزدیک شدن زمان بازگشت صحن علنی بسیاری منتظرند ببینند، مجلس پس از این وقفه طولانی چگونه به انبوه پروندههای انباشته، مطالبات اقتصادی و پرسشهای بیپاسخ افکار عمومی پاسخ خواهد داد. شاید مهمتر از آغاز دوباره جلسات، این باشد که آیا مجلس میتواند به منتقدانی که در این ماهها از «تفاوت نداشتن بودن و نبودنش» سخن میگفتند، پاسخی عملی بدهد یا نه.

