شبیه، اما متفاوت

رقابت کیلیان امباپه و لیونل مسی در جام جهانی

وقتی جام جهانی آینه‌ای مقابل کیلیان امباپه می‌گیرد، انگار او تصویر لیونل مسی را در آن می‌بیند. اگر به عملکرد این دو در جام جهانی نگاه کنیم، مسابقات‌شان به‌طرز عجیبی شبیه یکدیگر به‌نظر می‌رسد. هر بار که مسی گل می‌زند، امباپه هم گل می‌زند. انگار در فیلم «پرستیژ» ساخته کریستوفر نولان حضور دارند؛ دو شعبده‌باز رقیب، رابرت آنجیر و آلفرد بوردن، که مدام تلاش می‌کنند از دیگری پیشی بگیرند. مسی امباپه را دنبال می‌کند و امباپه هم مسی را. هر دو هشت گل زده‌اند و تماشاگران را به حیرت واداشته‌اند. حتی وقتی یکی پنالتی از دست می‌دهد، دیگری هم همین کار را می‌کند؛ گویی سرنوشت‌شان به‌هم گره خورده است.
سه‌شنبه در آتلانتا، مسی پشت ضربه پنالتی مقابل مصر ایستاد و دو روز بعد، امباپه مقابل مراکش همین فرصت را پیدا کرد. همه انتظار گل داشتند، هرچند مسی پیش‌تر برابر اتریش در مرحله گروهی هم یک پنالتی را از دست داده بود. اما مصطفی شوبیر و یاسین بونو، دروازه‌بانان مصر و مراکش، هر دو موفق شدند ضربات این دو فوق‌ستاره را مهار کنند و برای لحظاتی، مسی و امباپه را شبیه انسان‌های معمولی جلوه دهند. البته برای مصر و مراکش، این خوشحالی خیلی دوام نداشت.
مسی خیلی‌زود نامش را روی نمایشگر بزرگ ورزشگاه مرسدس‌بنز آتلانتا ثبت کرد و امباپه هم اندکی بعد روی نمایشگر ورزشگاه جیلت در فاکسبورو همین کار را انجام داد. آرژانتین و فرانسه همچنان در دو سوی جدول مسابقات، گام‌به‌گام پیش می‌روند. فعلاً همه‌چیز حکایت از آن دارد که دو هم‌تیمی سابق پاری‌سن‌ژرمن، یک‌شنبه آینده بار دیگر در فینال جام جهانی روبه‌روی هم قرار بگیرند؛ درست مانند چهار سال پیش، زمانی‌که امباپه با وجود هت‌تریک، در نهایت شاهد قهرمانی مسی بود.امباپه درباره رقابت با مسی گفت: «لئو همیشه گل می‌زند؛ همیشه همین‌طور بوده و همیشه هم خواهد بود. اگر بخواهم مدام حواسم به گل‌های او باشد، باید حتی بیشتر از این کار کنم. بنابراین اصلاً به کارهایی که مسی انجام می‌دهد فکر نمی‌کنم؛ فقط می‌خواهم به تیمم کمک کنم». اما اگر امباپه دقیق‌تر نگاه کند، شاید متوجه شود که مسیر این دو، برخلاف ظاهر، کاملاً یکسان نیست.
مسی در دل آشوب، امباپه در آرامش
جام جهانی مسی بیشتر روایت درخشش در دل هرج‌ومرج بوده است؛ در مقابل، امباپه تقریباً در نهایت آرامش فوتبال بازی کرده است. از آغاز مرحله حذفی، تقریباً همه‌چیز برای آرژانتین دشوار بوده، اما فرانسه مسیر بسیار هموارتری را طی کرده است. جام جهانی ۲۰۲۶ برای فرانسوی‌ها آسان‌تر از آن چیزی بوده که برای آرژانتین رقم خورده است. حتی اگر به نخستین بازی‌های دو ستاره برگردیم؛ روزی که هر دو جام را آغاز کردند، گفته می‌شد مسی با دیدن عملکرد امباپه و ارلینگ هالند مقابل سنگال و عراق، تصمیم گرفت یک پله بالاتر برود و با هت‌تریک فراموش‌نشدنی مقابل الجزایر پاسخ بدهد. اما همان مسابقه هم می‌توانست شکل دیگری پیدا کند. مسی به دلیل خطا روی عیسی ماندی تا آستانه اخراج پیش رفت و اگر اخراج می‌شد، تنها یک گل در آن مسابقه به نامش ثبت می‌شد. حتی الجزایر شکایتی رسمی به فیفا ارائه کرد. در پایان آن مسابقه نیز مسی اشک ریخت.
او بعدها گفت: «چند روز سخت را پشت‌سر گذاشته بودم. موضوع اصلاً فوتبالی نبود و احساساتی که داشتم به همان مسائل مربوط می‌شد». بعدها مشخص شد که پدرش، خورخه مسی، با مشکلات جسمانی مواجه بوده و تحت مراقبت پزشکی قرار دارد.

آرژانتین با سختی صعود کرد
در مرحله یک‌هشتم نهایی مقابل کیپ‌ورد، مسی با مهارتی مثال‌زدنی گل نخست آرژانتین را به‌ثمر رساند و همه تصور کردند کار آسان خواهد شد؛ آن‌هم در میامی، شهری که از زمان پیوستن به اینتر میامی در سال ۲۰۲۳، خانه دوم او محسوب می‌شود. اما مسابقه برخلاف انتظار پیش رفت. کیپ‌ورد بارها به بازی برگشت و حتی در دقیقه ۱۰۳ وقت اضافه با گل فوق‌العاده سیدنی لوپس کابرال بازی را مساوی کرد؛ گلی که شاید یکی از زیباترین گل‌های جام باشد. در نهایت تنها گل به‌خودی دینی بورخس بود که آرژانتین را راهی مرحله بعد کرد. در مرحله بعد نیز مصر تا آستانه حذف آرژانتین پیش رفت. برخلاف دیدار با کیپ‌ورد، این‌بار آرژانتین ابتدا عقب افتاد. پنالتی مسی می‌توانست بازی را یک بر یک کند، اما او آن را از دست داد و فشار روانی بیشتر شد. تا اینکه همه‌چیز تغییر کرد. در حالی‌که آرژانتین ۲ بر صفر عقب بود و تنها ۱۲ دقیقه باقی مانده بود، مسی ابتدا با سانتری دقیق زمینه گل کریستین رومرو را فراهم کرد، سپس خودش با شوتی که پس از برخورد به تیر وارد دروازه شد، بازی را مساوی کرد و در نهایت انزو فرناندز در دقیقه ۹۳ گل پیروزی را زد. بعد از پایان مسابقه، مسی بار دیگر اشک ریخت.

فرانسه؛ آرام، مقتدر و بی‌دردسر
در نقطه مقابل، فرانسه با آرامش کامل تا یک‌چهارم نهایی پیش آمده است. آنها نه به وقت اضافه کشیده شده‌اند و نه در سه بازی مرحله حذفی حتی یک گل دریافت کرده‌اند. البته امباپه هم بی‌دردسر نبوده است. پاراگوئه در مرحله یک‌هشتم نهایی بارها با خطا او را متوقف کرد. حتی یکی از سناتورهای پاراگوئه علیه او اظهارات نژادپرستانه مطرح کرد. اما داخل زمین، امباپه کاملاً آرام و متمرکز باقی ماند. شاید دلیلش کیفیت بالای بازیکنان اطرافش باشد؛ بازیکنانی مانند عثمان دمبله، برنده توپ طلای فوتبال جهان، که هر زمان لازم باشد می‌توانند مسئولیت را بر‌عهده بگیرند. شاید هم به‌خاطر هماهنگی فوق‌العاده او با مایکل اولیسه باشد. برخلاف آرژانتین، فرانسه ماشین خلق موقعیت است. آنها مقابل مراکش ۲۲ شوت زدند؛ یعنی همیشه فرصت دیگری برای گلزنی وجود دارد. به همین دلیل، وقتی امباپه پنالتی‌اش را از دست داد، هیچ نشانه‌ای از نگرانی در چهره‌اش دیده نمی‌شد. دیدیه دشان پس از مسابقه گفت: «نه بازیکنان و نه خود کیلیان، هیچ‌کدام حتی لحظه‌ای دچار تردید نشدند». امباپه باز هم راهش را پیدا کرد؛ مثل همیشه. او با ضربه‌ای تماشایی از کنار ایسا دیوپ و یاسین بونو، گل نخست فرانسه را به‌ثمر رساند؛ بیستمین گل او در تاریخ جام‌های جهانی؛ آماری خارق‌العاده، آن‌هم در حالی‌که او تنها در نیمی از تعداد دوره‌هایی که مسی در جام جهانی حضور داشته، بازی کرده است. در دقایق پایانی، لحظه‌ای همه نفس‌شان را در سینه حبس کردند؛ امباپه روی زمین نشست و درخواست تعویض داد. اما مشخص شد این تصمیم صرفاً احتیاطی و به دلیل ضربه‌ای جزئی به مچ پایش بوده است؛ موضوعی که شادی پرشور او پس از پایان مسابقه نیز آن را تأیید می‌کرد. او می‌رقصید، بالا و پایین می‌پرید و با لبخندی بزرگ جشن می‌گرفت؛ هیچ نشانی از نگرانی یا ناراحتی در چهره‌اش دیده نمی‌شد.

مقصد مشترک، مسیرهای متفاوت
تجربه مسی و امباپه در این جام جهانی، هم شبیه یکدیگر است و هم کاملاً متفاوت. یکی مسیرش را از دل آشوب و احساسات طی کرده و دیگری در آرامش و اقتدار. اما مقصد هر دو یک چیز است: قهرمانی دوباره در جام جهانی. و اگر همه‌چیز طبق انتظار پیش برود، فوتبال‌دوستان دست‌کم یک هفته دیگر فرصت خواهند داشت از این دوئل رویایی لذت ببرند.