توسط : نخستوزیری که در قدرت دوام نیاورد
گروه بینالملل: کییر استارمر، نخستوزیر بریتانیا، با حضور در کاخ باکینگهام استعفای خود را به چارلز سوم، پادشاه این کشور، تقدیم کرد. پادشاه نیز استعفای او را پذیرفت و به دوران نخستوزیری استارمر پایان داد.
در ادامه، چارلز سوم با صدور حکمی، اندی برنهام، رهبر جدید حزب حاکم کارگر، را بهعنوان نخستوزیر جدید بریتانیا منصوب کرد.
برنهام پس از دیدار با پادشاه، مأمور تشکیل دولت شد و راهی ساختمان شماره ۱۰ داونینگاستریت، اقامتگاه رسمی نخستوزیر، شد. او هفتمین نخستوزیر بریتانیا در طول یک دهه گذشته بهشمار میرود و اکنون باید اعضای کابینه جدید خود را معرفی کند. استارمر در سخنانی با بیان اینکه «کار من به پایان رسیده است» گفت در ۶ سالونیم گذشته، حزب کارگر را از شکست انتخابات ۲۰۱۹ به پیروزی قاطع در انتخابات سراسری ۲۰۲۴ رساند و خدمت به مردم بریتانیا در مقام نخستوزیر را بزرگترین افتخار زندگی خود دانست.
وی مدعی شد، بریتانیا اکنون نسبت به دو سال پیش «قویتر و عادلانهتر» شده و از بهبود وضعیت اقتصادی، کاهش زمان انتظار در خدمات درمانی، کاهش فقر کودکان، کاهش مهاجرت و تقویت توان دفاعی و جایگاه بینالمللی این کشور بهعنوان دستاوردهای دولت خود یاد کرد.
به گزارش پایگاه کانورسیشن ۶ سال پیش، کییر استارمر رهبری حزبی را برعهده گرفت که در چهار انتخابات عمومی متوالی شکست خورده بود و با آسیب جدی به اعتبار سیاسی خود دستوپنجه نرم میکرد. در همان ماهی که او رهبری حزب را بهدست گرفت، حزب کارگر تنها ۲۹ درصد حمایت افکار عمومی را در اختیار داشت و ۲۲ واحد درصد از حزب محافظهکار به رهبری بوریس جانسون عقبتر بود. استارمر که بارها بهعنوان سیاستمداری «بیرحم» در اصلاحات درونحزبی توصیف شد و خود نیز گاه این ویژگی را پذیرفته بود با اخراج اعضای مرتبط با یهودستیزی یا کسانی که از حزب فاصله گرفته بودند چهار سال صرف آمادهسازی حزب برای یک کارزار انتخاباتی موفق کرد.
البته رسواییها و تغییرات مکرر رهبری در حزب محافظهکار حاکم نیز به سود استارمر تمام شد. از نوامبر ۲۰۲۱ حزب کارگر در نظرسنجیها از محافظهکاران پیش افتاد و این برتری را تا انتخابات سراسری ژوئیه ۲۰۲۴ حفظ کرد. استارمر تلاش داشت، رأیدهندگان را با وعده «نوسازی ملی» و شعار «کشور در اولویت، حزب در مرتبه دوم» با خود همراه کند.
این راهبرد تا حدی موفق بود. حزب کارگر در انتخابات ۲۰۲۴ پیروزی قاطعی بهدست آورد اما این موفقیت تا اندازه زیادی محصول نظام انتخاباتی بریتانیا نیز بود نه صرفاً محبوبیت استارمر. حدود دوسوم رأیدهندگان- و البته شمار زیادی که اصلاً رأی ندادند- به احزابی غیر از حزب کارگر رأی دادند. با این حال این حزب، کار خود را در پارلمان با ۴۱۲ کرسی آغاز کرد؛ دومین پیروزی بزرگ تاریخ حزب.
اما بهنظر رسید که شعار «کشور در اولویت، حزب در مرتبه دوم» الزاماً دستورالعمل مناسبی برای اداره کشور نیست. استارمر در ماههای نخست نخستوزیری، تصمیمهایی گرفت که با استقبال اعضای حزبش مواجه نشد؛ ازجمله اصلاحات نظام رفاه، تغییر در پرداخت کمک هزینه سوخت زمستانی و مالیات بر ارث کشاورزان. همزمان او متهم شد که در موضوع مهاجرت و برخی مسائل اجتماعی از ادبیات حزب راستگرای رفرم بریتانیا تقلید میکند؛ حزبی که در آن زمان با سرعت در نظرسنجیها در حال رشد بود. واکنش منفی افکار عمومی و اعضای حزب، استارمر را ناچار به عقبنشینی از چندین سیاست کرد. همچنین رسوایی مربوط به پیتر مندلسون تردیدها درباره توانایی او در حفظ اقتدار و انسجام درون حزب را افزایش داد.
محبوبیت استارمر نزد افکار عمومی نیز به سرعت کاهش یافت. کمتر از یک سال طول کشید تا حزب کارگر برتری خود را در نظرسنجیها از دست بدهد. هرچند او در عرصه بینالمللی مورد تحسین قرار میگرفت، جایگاه داخلیاش روزبهروز ضعیفتر شد. سرانجام عملکرد ضعیف حزب در انتخابات محلی سال ۲۰۲۶ و استعفای پیدرپی اعضای کابینه، پایان کار او را رقم زد.
در همین مقطع، برنهام فرصت یافت تا وارد مجلس عوام شود و توانست کرسی حوزه میکرفیلد را بهدست آورد. تنها چند ساعت پیش از آنکه سوگند نمایندگی یاد کند، استارمر مقابل ساختمان شماره ۱۰ داونینگ استریت ایستاد و استعفای خود را اعلام کرد؛ پایانی بر ۶ سال رهبری حزب کارگر و دو سال نخستوزیری، درحالی که جانشیناش راهی لندن شده بود.
